Lees hier mijn meest recente column.

Ontmaagd

46 jaar en morgen word ik ontmaagd. Ik denk er al 30 jaar over na, maak er plannen over en heb zelfs al een concreet idee, maar ik heb het nog nooit gedaan. Ik maak me geen zorgen over de pijn die het zal doen, maar wel over hoe ik het mijn moeder ga uitleggen.

Ik neem een tatoeage. Na 30 jaar gaat het gebeuren. Mijn eerste keer. Ik word in tattootermen ontmaagd.

Het is lichaamsverminking, en daar krijg je spijt van, is mij altijd door mijn moeder geleerd, en hoe leg ik haar uit dat ik het nu toch ga doen, het lichaam dat ik van haar gekregen heb verminken? Een stemmetje in mijn hoofd zegt, ‘doe het niet. Dit heeft ze niet verdiend. Ze zal er veel verdriet van hebben.’ Het stemmetje zorgt al jaren voor twijfel.

Mijn moeder is een van de belangrijkste mensen in mijn leven. Maar wanneer ben ik dan echt vrij van opvoeding? Wanneer maak ik eindelijk keuzes die los staat van de verwachting die ik denk dat de ander van mij heeft? Waarschijnlijk nooit.

Door conditionering en leergeschiedenis zijn we gevormd. Dit voelt vertrouwd. Niet altijd leuk, wel veilig. Maar mogelijk ligt buiten de comfortzone van het vertrouwde wel datgene wat we echt willen in het leven.

De tatoeage komt op mijn onderarm, mooi zichtbaar voor de wereld. Een ouroboros met een pijl in het midden. De ouroboros staat symbool voor de cyclus van het leven, en daarmee ook voor mijn eigen sterfelijkheid. De pijl voor het pad dat ik zelf, binnen die sterfelijkheid, wil bewandelen. Hij zal mij er elke dag aan herinneren datgene te doen wat ik eigenlijk zou willen, en is dat niet wat elke moeder haar zoon toewenst?

46 jaar en morgen word ik ontmaagd. Ik denk er al 30 jaar over […]

lees verder

Ken je dat, zo’n hete zomerdag? Zo’n dag waarop de warmte in het huis […]

lees verder